(Resmi Büyütün)

Gün boyu sevdiğiniz-sevmediğiniz bir sürü şey... Trafikten tutun da, can sıkan bir dolu olay. Akşamı iple çekiyorum. Niye? Akşam olacak, eve gidip önce sıcacık bir duş alacağım.Ne diyordu Karakan'dan Alper Ağa? "Sıcak bir banyo cana can katar".Maç başlayacak sonra. Sıcacık odamda neskafemi höpürdete höpürdete içerken maçımı seyredeceğim. Tüm bunların hayali bile tek başına çekilmez olan bu döngüye sabretmemi sağlıyor.

Eve geliyorum. Duş,yemek, Barry White... Günün insanı korkutan tüm o keşmekeşi artık uzak. Birazdan maç başlayacak ve ben heyecanla bu maçı izleyip huzurla uyuyacağım. Maç başlıyor. Bir anda sabah trafikte karşılaştığım ve yolun sahibiymiş gibi davranıp sinirimi bozan köfte arabası dikiliyor karşıma. Şaşırıyorum. Olmaz ki, olamaz ki! Adam evime kadar beni takip etmiş olmalı. Neyse, sakin olmalıyım. Tüm gün bu anı beklemişken sinirlenmeye gerek yok... Sağdan bir orta geliyor, top ceza sahasında, hadi oğlum! yazars... Ekrana ne oluyor? Beyazlıyor sanki? Görüntü mü gitti? TRT devri geride kaldı ama? Kamera... Geçen gün aldığım bozuk çıkan kamera değil mi bu? Ne işi var şimdi orada o kameranın? Jeneratör? Kumpir? Hafriyat? Kâbus mu bunlar yahu? Yoksa bütün gün taşıdığım iş stresinden artık baktığım her yerde bunları görür mü oluyorum? Bari bir Psikolog reklamı çıksa da işimize yarasa! Derin bir nefes alıyorum ve bu esnada her şey normale dönüyor.

-Evet sayın seyirciler! gerçekten izlenmeye değer bir goldü!

Ne zaman gol oldu? Ortayı kim yaptı? Allahım bu anons da reklam olsun lütfen! Pası veren kim? Köfteci köfteleri nerden alıyor, Tuğlaları kaçtan satıyorlar, ben ne yapıyorum, biz tüm bu olan bitene nasıl dayanıyoruz? Bırakıyorum maçı seyretmeyi. Marcel Khalife tüm bu olan bitenden haberdarmış gibi her zaman yaptığı işi yapıp beni kendime getiriyor. Ama ne fayda... Televizyon aklıma her geldiğinde bana bir haller oluyor. Uyku... Henüz rüyalarımız ihale çıkartılıp birilerine peşkeş çekilmeden, biraz uyku...