Dere Aynı, Tepe Aynı...

Trabzonspor taraftarı için bir "seneye inşallah be" dönemi daha ümitle başlamak üzere. Hatta başlamıştır belki de. Takım kimilerine göre başarılı sayılsa da sezonun gidişatına baktığımız zaman pek de öyle olmadığını görebiliyoruz. Özellikle takım teklemeye başladığı dönemlerde vurulamayan neşter ve oyuncu tercihlerindeki bağnazlık (diyorum artık) en rahat maçların kabusa dönmesine neden oldu ve bu durumun yarattığı baskı yine negatif bir hal alıp takımın üzerine çöktü. İşin ilginç tarafı bu sıkıntılı dönemlerden sonra alınan bir galibiyetle her şeyin normale dönmesiydi.Tamam, futbolcular adına bu olumlu. Ama kulübe için değil. Her maça sezondan bağımsız mı hazırlandılar nedir, kronik hatalarında ısrar edip durdular. Geçmişe bakamadıkları için de takım bir türlü o hatalardan kurtulamadı. Döndü dolaştı aynı hatalarla yine puan kayıpları yaşadı.

Bursaspor 2-1 Trabzonspor
Trabzonspor 0-1 Konyaspor
Trabzonspor 1-2 Fenerbahçe

Trabzonspor'un bu sezon boyunca kaybettiği 7 maçtan üçü. Ama bu üç mağlubiyeti diğer mağlubiyetlerden ayıran ortak özellikler var. Trabzonspor bu üç maçın da son 10 dakikasına berabere girdi -Bursaspor-Trabzonspor bariz hakem hatasını bir kenara bırakırsak- fakat bu maçla birlikte mutlak kazanması gereken Konyaspor ve Fenerbahçe maçlarını 80. dakikadan sonra yediği gollerle kaybetti. Sezon başından beri görülemeyen ve gerekli önlem alınamayan bu zaafiyetlerin doğurduğu ortak noktaların ligin son maçında, alınan beklenmedik mağlubiyetlerle bu sezonun en kritik hale gelen maçında kendini bir kere daha göstermesi tesadüfün çok çok ötesinde...

Bu üç maçta da Trabzonspor galibiyeti hedeflerken ortak bir değişikliğe imza attı. Remzi Giray Kaçar bu üç maça da ilk 11'de başladı. İyi de oynuyordu. İlerleyen dakikalarda Trabzonspor beklenen skoru elde edemeyince de hücumu güçlendirme adına yapılan değişikliklerde yerini takım arkadaşlarına bıraktı. Bursaspor maçında yerine Barış Memiş, Konyaspor maçında Alanzinho, Fenerbahçe maçında da Isaac Promise girdi. Ve hemen her maçın kendi mevkiinde bile yeterince etkisiz elemanı Hüseyin Giray'ın yerine stopere kaydı. Trabzonspor bu üç maçta da aradığı galibiyete ulaşamazken, üçünü de son dakikalarda yediği gollerle kaybetti. Hüseyin orta saha için bile gereğinden fazla ağırken, rakibin ataklarını arkasında stoperler varken bile karşılamayıp zaten onların arasında kayboluyorken, direk müdahalelerde zaten yeterince zayıfken ve hava toplarında zaten yeterince eziliyorken onu stopere gönderip, esas mevkii stoper olan Giray'ı dışarı almanın mantığını bir türlü çözmüş değilim. Hüseyin konusundaki düşüncelerimi bilenler, blogu takip edenler bilir. Tekrardan uzatmaya lüzum yok. Ama ligin üç kritik maçında, benzeri hatayı yaparak onu oyunda tutup, Giray'ı çıkartıp hücum hattını güçlendirmeyi düşünmek, ve hepsinde de kaybetmek... Üstüne üstlük bundan ders çıkarmamak, nasıl bir gaflettir, nasıl bir delalettir anlamakta zorlanıyorum doğrusu. Bu ortak hatalar Trabzonspor'a tam dokuz puana mâloldu. Bu kafayla giderse daha da mâlolacağa benzer.

Trabzonspor'un takım ve yönetim olarak bir gelişim içinde olduğu aşikar. Ama gelecek sezonda da böyle kritik maçlarda artık kanıksadığımız hataları izleyeceksek onların da emeğine yazık.

"Gelişme değişime bağlı olmaktan çok, unutmamaya bağlıdır."