Genelde yorum içermeyen ve salt hazır habere dayalı yazılar yazmayı pek sevmem ama spor sitelerini dolaşırken ilginç bir bilgiye rastladım bugün. Devre arasında Galatasaray’ a kiralık olarak getirilen Jo Alves’ e yer açabilmek adına takımdan gönderilen Shabani Nonda’ nın benim de şu ana dek pek fazla dikkatimi çekmeyen maç başına gol ortalamasındaki başarısı hayli çarpıcı geldi bana doğrusu..

Verilen bilgiye göre Nonda bu sezon toplamda 25 maçta görev almış. Kaldı ki bu maçların çoğunda oyuna sonradan dahil olduğunu hepimiz biliyoruz. Zaten o değerler de hesaplanmış ve toplamda 1359 dakika forma giydiği belirtilmiş. O süre içerisindeyse tam 16 golü var Shabani Nonda’ nın..

Büyük umutlarla takıma kiralanan, üstelik Avrupa Kupası maçlarında da oynayamayan Jo Alves ise 10 maçta forma giyerken toplamda 607 dakika görev almış. Bu maçlarda kazandırabildiği gol sayısı ise sadece 3. Yararlandığım kaynakta dakika başına gol istatistiği verilmemiş. Onu da ben hesaplayarak yazayım bari..

Shabani Nonda 84 dakikada bir gol kaydederken, Jo ise 202 dakikada bir gol kaydedebilme başarısı göstermiş..

Şimdi bu istatistiklerden Nonda’ nın Jo’ dan daha kaliteli bir golcü olduğu gerçeği çıkmaz illa ki. Fakat şöyle bir gerçek çıkıyor sanırım. Bir futbolcudan tam anlamıyla verim alabilmek için sadece kalitesinin yüksek olması değil; geldiği ülkeye, o ülkenin ligine, yeni hocasının sistemine ve takımına uyumu olduğu kadar oraya hangi ideal ve amaçlar uğruna gelmiş olması da çok büyük bir önem taşıyormuş..

Şu ülkede kimselere sakatlığını bir türlü inandıramayan, şişerek ödem yapmış ayağına rağmen kendisi hakkında “Bilerek oynamıyor!” kıvamında martavallar sıkılan Yattara, Trabzon’ da aylar boyunca göremediği tıbbi tedaviyi Avrupa’ da gördükten sonra Trabzon’ a dönmüş..

Birçok futbolcunun asla yanaşmayacağı 'Garanti para hakkı' ndan indirime giderken herhangi bir zorluk çıkarmayan, bu camiayı kendi ülkesinde bir TS takımı kuracak kadar seven, şov yaptığı birçok maçtan ve youtube arşivlerini süsleyen onlarca klibinden dolayı taraflı tarafsız herkesin hayran olduğu bir futbolcu Yattara.

Şu fotolardaki keyifli ambiansa bir bakıyorum da. Ayağının tozuyla geldiği idmanda futbolcusundan teknik kadrosuna kadar herkese üçlü çektiriyor eleman. Öncesinde oynadığı, bundan sonra oynayacağı maçları falan geçtim; takıma kattığı şu pozitif enerji, neşe, moral ve hava bile aldığı parayı sonuna dek hak ettiğinin kanıtıdır nazarımda. Kaldı ki şu mental dopingi sağlayacak bir uzman da neredeyse Yattara kadar maaş alırdı herhalde..

Ayrıca yeni jenerasyonun Trabzonsporlu olmasını sağlayacak etmenlerden bir tanesi şampiyonluksa eğer en az onun kadar önem taşıyan bir başka unsur da yukarıdaki fotoğrafta gizli aslında..

Yattara’ nın oynadığı maç sayısının, attığı gollerin, yaptığı asistlerin, kurtardığı onca maçın spesifik bir değeri vardır illa ki de şu fotoğraflarda görülen mutluluk ve neşenin bir bedeli olacağını sanmıyorum..

Hoş geldin, sefalar getirdin be Yattara.. Kim ne derse desin, senin varlığın bile yeter bize..

Gerçekten de özlemişiz seni..

Şenol Hoca son haftalarda adeta klasikleşen kadrosuyla sahaya sürdü takımı. Kalede Onur her zamanki gibi güven verirken Antalyaspor' un tek etkili atağında Ali Zituni' nin köşeye giden sert şutunu da çıkarmayı bildi. Onur' un bana göre en başarılı yönü oyundan asla soğumaması. Koca maçta kalesinde bir kez dahi tehlike yaşasa kolay kolay çuvallamıyor. Daha da önemlisi asla hatalı gol yemiyor Onur..

Defansın sağında Serkan gene şimendifer misali çalıştı. Futbolcu olsam karşımda görmek isteyeceğim son adam olurdu herhalde Serkan. Çalımı yese dahi bir şekilde gene önüne geçerek rakibi karşılamayı başarıyor ve kene gibi de yapışıyor. Fakat defansın solundaki Cale her ne kadar risksiz oynasa da maalesef bir o kadar dirençsiz ve narin bir görüntü veriyor. Bu maçta da rakip genelde o koridoru kullandı zaten. Defansın göbeğinde Song ve Giray her zamanki gibi mükemmele yakın bir uyum ve konsantrasyon içerisindeydiler. Bu arada Song' a yaşlı diyenlere de gerçekten anlam veremiyorum. Şu haliyle Sivok, Servet, Bilica gibi hantal adamların yanında atletik ve kıvrak yapısı ile yirmilik delikanlı kıvamında gözüküyor doğrusu. Alayından daha karizmatik oluşu da cabası..

Ortasahanın göbeğinde görev alan Selçuk son zamanlarda adeta kronikleşen vasat futboluna bu maçta da devam etti. Neredeyse her maçta istikrarlı bir şekilde 10 üzerinden 6 lık bir performans sergiliyor Selçuk. Ne 8 e çıkıyor ne de 4 e düşüyor. Açıkçası ben Selçuk' dan daha fazlasını bekliyorum. Bir diğer beklentim de her frikik atışında topun başına geçmemesi gerektiği üzerine. En azından sağ çapraza yakın kazanılan atışlarda Alanzinho' nun kendisinden çok daha etkili şutlar çıkarabileceğini düşünüyorum doğrusu. Bu bölgede Selçuk ile birlikte forma giyen Ceyhun ise belki de Trabzonspor' a gelişinden bu yana en kötü performansı sergiledi. Neyse ki Şenol Hoca mükemmel bir hamle ile kendisini kenara aldı. Lakin yerine tercih ettiği futbolcunun Teofilo oluşu, ikinci yarının ilk dakikalarında ortasahamızın eksik kalmasına ve bocalamasına sebep olsa da bu durum fazla uzun sürmedi..

Burak ise oynadıkça hafiften Umut' a benzemeye başladı sanki. Neredeyse Umut kadar koşuyor, mücadele ediyor, gol için iştahını var gücüyle ortaya koyuyor olsa da savruk ve kontrolsüz görüntüsünden bir türlü sıyrılamıyor. Oysa ki Colman' daki soğukkanlılığın yarısı onda olsa çok daha verimli olacağından eminim ben. Bir kere mükemmel bir fiziği ve kondisyonu var. Sahanın her mevkiisinde oynayabilecek joker özelliklerine de sahip. Mesela Colman' da onun fiziki özelliklerinin hiçbiri olmamasına rağmen müthiş oyun zekası ve sakin oyun stili sayesinde çok daha verimli olabiliyor. Çünkü kafası ve ayaklarını büyük bir uyum içerisinde çalıştırıyor. Halihazırda bu ülkenin uzak mesafeye en isabetli paslar gönderen adamıdır Colman. Bu maçta da mükemmel olmasa da doğru zamanda doğru yerlerde olmayı başardı..

Son haftalardaki göz kamaştıran formuyla rakip defansları adeta maymuna çeviren Alanzinho bu maça da damgasını vurdu. Özellikle ilk yarıda kendisine yapılan bariz faulleri sistematik bir şekilde es geçen Hüseyin Göçek dahi onu durduramadı. Rakibin dengesini bozan koşuları, durduğu yerden ya da hareket halindeyken kalçadan çıkardığı ölümcül şutları, rakiplerinin başını döndüren hızdaki driplingleri, defansın arkasına gönderdiği zekice pasları ve attığı şık gol ile Antalyaspor' u adeta tek başına dağıttı. Ofansif anlamdaki katkısının yanısıra bir çok kez rakibin ayağından top da çaldı ki bunu çok iyi başarıyor doğrusu. Rakip topu daha kontrol etmeye fırsat bulmadan bir anda yanıbaşında biterek pozisyonunu bozabiliyor. Topu kapamadığı anlarda ise baskı altındaki rakip oyuncu kontrolsüz oynamak zorunda kaldığı için gönderdiği savruk toplar gene bize geliyor ama bu enstantaneler istatistiklere top çalma olarak geçmiyor tabii ki..

Maça tek forvet başlayan ve hemen gerisindeki Alanzinho, Burak ve Colman desteğiyle gol arayan Umut için söylenecek pek fazla şey yok bu maçta. Gene son haftalardaki vasatın biraz üzeri futboluna devam ederken takımı ikinci maç öncesinde hayli rahatlatan golü atmayı başardı. Fakat Teofilo' ya bakınca Şeno Hoca' nın Umut konusunda neden bu kadar ısrarcı olduğunu da anlayabiliyorum aslında. Bu adamın Kolombiya' da leblebi gibi gol atmasının sebebi orada offside kuralının olmaması falan sanırım. Zira ikinci yarıda oyuna girdikten sonra çok acemice yakalandığı offside pozisyonları oldu. Bunlardan bir tanesinde dikkatli olabilse Umut' un çektiği şutu tamamladığı pozisyon gol olarak değer kazanabilecekti. Neyse ki Alanzinho' ya bir şekilde asist yapmayı başardı ve ikinci golde kendisini son anda Umut' un önünden kaçırarak şut çekmesini sağlayabildi..

Son sözümüz de Engin' e. Bir futbolcuda olması gereken yetenek ve hırs gibi özellikler kendisinde ne kadar çoksa, olmaması gereken disiplinsizlik ve asabiyet de bir o kadar var. Kendisinin bu zaaafiyetini kullanarak sinsice onun üzerine oynayan bazı teknik adam ve futbolcuların da varlığı ortadayken, hala bu ayak oyunlarına kapılıp bu kafada devam ederse önce kendisine yazık edecek; Trabzonspor' a değil..

Kendi adıma Şenol Hoca’ yı severim. Hocalığını, kariyerini falan geçtim, kendisini insani yönden çok beğenirim. Yani sonuçta kendisiyle oturup karşılıklı bir kahve içmemiş olsak da saha kenarındaki duruşunu, futbolcularına olan yaklaşımını, polemikten uzak duran kişiliğini, mütevazi yapısını ve her ne kadar ara sıra (felsefi demeç vereceğim tribiyle) zorlayarak yaptığı bazı söylemlerini eleştirsem de genel olarak yorumlarını takdir ederim..

Lakin önümüzdeki hafta sonu Trabzon’ da oynayacağımız son derece önemli olan Galatasaray maçı arifesinde gene kendisini bir şekilde tutamamış ve aylardır gündemimizden bir türlü söküp atamadığımız Fatih Tekke ile ilgili görüş beyan etmiş..

Az önce Fanatik’ de rastladığım habere göre “Seneye bakarsınız ki Fatih orada uyumsuzluğu ya da herhangi bir sorun oldu, anlaşamadı. Fatih yine gelebilir. Oynadığı müddetçe, gücü varsa, takıma katkı yapacaksa yine gelebilir. Şu anda gelmedi, ileride başka bir görevle kadroya dahil olabilir. Trabzonspor ile sembolleşmiş bir oyuncuyu dışlamak doğru değil” demiş hoca..

Yahu iyi hoş da, hafta sonu ligin tepesindeki Galatasaray ile oynuyoruz. Bu maçı kazanmak belki bizim artık neredeyse sıfırlanan şampiyonluk şansımızı artırmayacak olsa da en azından ilk üçe girebilmemiz hususunda ciddi bir avantaj sağlayacak. Ayrıca herkesin diline pelesenk olmuş “Şenol Hoca ile büyük maçlar kazanılmaz” tespitini çürütebilmek adına da büyük bir önem taşıyor olduğu cabası..

Şimdi önümüzde topyekün camia olarak yoğunlaşmamız gereken böylesine önemli bir maç varken hala Fatih Tekke’ nin bilmem hangi şartlar altında, bilmem kaç ay sonra tekrardan gelebilme olasılığına kafa yormanın ve bu gereksiz hadiseyi gündeme oturtmanın anlamı ne? Gerçi suç sadece hocanın da değil. Asbaşkan Hayrettin Hacısalihoğlu daha geçen gün benzer bir demeç daha vermişti. Ama Şenol Hoca' nın bu toplara girmemesi gerekiyor. Fatih Tekke ile ilgili kendince umut yeşerten mesajlar vermek yerine enerjisini 3 milyon avroya mal olan Teofilo' yu motive etmek için harcaması gerekiyor..

Bu taraftar, artık iyiden iyiye kısırlaşarak kişiselleşen ve adeta platonik bir aşk haline gelen Fatih Tekke mevzuusunu tartışmaktansa onun yerine tercih edilen Teofilo’ yu, takımda kerhen şans bulabilen Alanzinho’ yu, son haftalarda formdan düşen Colman’ ı ve sakatlığından sonra yükselişe geçmesi beklenen Gabric’ i sahada görmek, onları izlemek istiyor. Gerçekten istese ve o derece seviyor olsaydı sezon sonunda bonservisi elinde imza atabileceği Trabzonspor yerine Rubin' i tercih eden bir futbolcuya orada başarı dilemekten fazlasına ne gerek var, anlayabilen beri gelsin..

Sezon sonuna kadar bu konu hakkında artık boş yere konuşmayı bırakıp sezon sonunda Fatih’ i alacaksanız alın, almayacaksanız bir kez daha açılmamak üzere kapatın artık şu defteri bir zahmet..